Mijn bevallingsverhaal

In Eduard's armen zou ik gaan bevallen, terwijl ik zelf mijn kindje aan zou pakken, me bekrachtigd zou voelen door de opgehangen affirmatiekaartjes. Ik was rustig en fierce door de lavendel die door de diffuser werd verspreidt. En in een andere dimensie door de hormonen die door mijn lichaam gierden. De sfeer zou zen zijn door mijn kerstverlichting en het warme water van het bevalbad. Ja. Ik had alles van te voren mooi bedacht. Vanaf week 37 ging ik offline, omdat hij ieder moment kon komen. Ieder zuchtje, krampje, pijntje, werd gegoogled als teken van een bevalling? Ik verslond uren Youtube filmpjes van doula’s en natuurlijke geboortes. Ik was zo nieuwsgierig, zo benieuwd, een tikkeltje angstig, maar bovenal klaar om mijn baby te ontmoeten. Mijn zo lang gekoesterde wens die ieder moment uit kon komen. In het ziekenhuis bevallen, medisch worden, was het laatste wat ik wilde.


Mijn bevalling begon in de nacht, met 41 +1 weken. De baby stelde mijn geduld flink op de proef. Bij 42 weken trok mijn verloskundigenpraktijk hun handen ervan af en zou ik overgedragen worden naar het ziekenhuis. Dat wilde ik niet, dus ik besloot met 41 weken gestript te worden. Een handeling waarbij de vliezen losgemaakt worden van de baarmoedermond. Binnen 24 uur kón je dan bevallen. En so it did.

 

Een foto 1 dag voor de bevalling

Om 1 uur 's nachts voelde ik lichte krampen. Ik besloot mijn weeën-app erbij te houden en te meten. Iets wat ik al vaker deed, maar nooit zette het door. Toch voelde het anders deze keer. Ze hielden langer aan en werden beetje bij beetje intenser. Ik kon geen oog dicht doen door de adrenaline. Om 4 uur 's nachts liet ik het bad boven vollopen om een beetje ontspanning op te zoeken. Rond 5'en ging ik weer slapen. Edu kwam bij me. Ik zei, "het gaat beginnen denk ik, schat". Hij ging zelf opstaan en rond 07:00 checkte hij weer bij me in. De weeën bleven aanhouden. Hij bracht me een broodje en daarna ging ik naar beneden. Ik besloot op de bank te liggen en voelde hoe de weeën steeds krachtiger werden. Edu hield inmiddels alles bij op mijn telefoon. We besloten de dienstdoende verloskundige te sms'en. Al snel sms'te zij terug. Onze ‘favoriet’ waarvan we zo hoopten dat zij erbij zou zijn. Zij, die ook aanwezig was met 17 weken, toen we bijna ons kindje waren verloren. Ik voelde me zo dankbaar dat zij erbij zou zijn. 


Rond 10:00 kwam ze bij ons thuis kijken. Ik lag inmiddels in het bevalbad beneden en Edu had alles donker gemaakt in huis. Geurwolkje stond al te branden en ik was inmiddels al in labourland en kon amper nog een woord met haar wisselen. Het is begonnen zei ze. Ze besloot mijn ontsluiting te meten. Twee centimeter. Het was nog het begin, het zou nog veel intenser en krachtiger worden zei ze. Ik dacht toen al, HOE DAN. Maar aan het eind van de dag, zou ik mijn baby in mijn handen hebben. 


Rond half 3 kwam ze terug. Mijn ontsluiting bleek nu op 4-5 centimeter te zitten. Ik was mijn slijmprop inmiddels verloren, maar mijn vliezen waren nog niet gebroken. Net toen ze vroeg of ze die door moest prikken, voelde ik een wee opkomen. Ik had inmiddels ook al flinke persdrang die ik niet tegen kon houden, maar ik mocht nog lang niet persen. Met deze wee braken mijn vliezen spontaan. Het vruchtwater was helder, wat een goed teken was. Ik mocht gewoon thuis blijven bevallen, yaaayy. De kraamzorg werd gebeld en kwam even later bij ons. Ik was inmiddels zo ver weg dat ik helemaal niet meer kon praten. Ik voelde ook dat het bad niet meer werkte. De houding daar deed teveel pijn om goed de weeën op te kunnen vangen. De baby bleek een sterrenkijker, dus ik moest wel verschillende houdingen proberen. Op dit moment was mijn favoriete plek, de wc. Edu zat op de wc-bril en ik zat voor hem. Het was hier lekker donker en ik vond het fijn om even met zijn tweeën onszelf af te sluiten. De weeën kwamen nu om de twee minuten. Edu zat op zijn gemak een koekje te eten en week geen moment van mijn zijde. Hij heeft zelfs nog met me in bad gezeten. Er werd me continu beloofd dat het nu echt opschoot, maar voor mijn gevoel duurde het allemaal veel te lang. Ik had steeds minder kracht en verloor steeds meer hoop. Rond 18:00 zat ik op 9 centimeter. De verloskundige en de kraamhulp hadden net in de keuken pizza-jackfruit gegeten. Ik kreeg de hele dag al geen hap door mijn keel. Ik was inmiddels al 17 uren bezig, zijn lieve mooie hoofdje was al een klein beetje te zien. Dit gaf me zoveel kracht en tegelijkertijd dacht ik, we zijn er echt nog lang niet.

Op dit moment meette de verloskundige ook dat zijn hartslag te hoog was en ik lichte verhoging had. Ze besloot te overleggen met haar collega en het woord ziekenhuis kwam even ter sprake. Ik mompelde dat ik het niet erg vond om te gaan. Achteraf denk ik dat ik al aanvoelde dat ik daar moest zijn. Mijn verloskundige wist hoe graag ik thuis wilde bevallen dus gaf me nog even tijd. Het advies was dat ik eindelijk mocht gaan persen en we besloten de baarkruk te proberen. Daar kon ik in een spiegel onder me zien hoe zijn hoofdje met iedere wee steeds iets dichterbij kwam. Wat een bizar moment is dat. Ik kon gewoon zijn mooie donkere haartjes al zien. Helaas duurde dit te lang en zijn hartslag bleef hoog. We besloten toch naar het ziekenhuis te gaan. Het leek wel een scene uit een film. Met enorme persweeën, 9 centimeter ontsluiting werd ik door de kraamhulp aangekleed en half kruipend naar de auto gebracht. Op onze parkeerplek pufte ik nog een wee weg. Ik hoopte nog dat niemand van de buren dit zou zien haha. Met hoge doch veilige snelheid sjeeste Edu met zijn hoogzwangere vrouw op de snelweg ons naar het ziekenhuis. Een ritje van 35 minuten, want we wonen niet om de hoek. Ik voelde met iedere wee dat ik het niet meer tegen kon houden, ik voelde hoe ik vloeide en dacht toen dat het bloed was. Ik was ontzettend bang dat ik in de auto zou bevallen. Ik was al zó ver (achteraf gezien had ik toch liever gewacht op een ambulance i.p.v. zelf te rijden). In het ziekenhuis aangekomen bleek het vocht, vruchtwater te zijn en had ie erin gepoept. Een teken dat hij het echt niet meer leuk vond en het was maar goed dat we er waren.

 

Het ziekenhuis.

De plek waar ik niet wilde zijn. Maar zoveel uren later was ik op. En de baby móest eruit. Alles wat ik niet wilde gebeurde toch. Ik kreeg wee-opwekkers, een katheter, hij kreeg een domper in zijn hoofdje geprikt, ik kreeg vocht toegediend en werd van onder verdoofd voor een mogelijke knip. Ook hier wilde ik alles zo natuurlijk mogelijk. Uit dat bed dacht ik en ik probeerde de baarkruk om de zwaartekracht zijn werk te laten doen. Niks hielp. Terug in bed gaf ik aan dat ik echt niet meer kon. Ik heb dit wel duizend keer aangegeven. Op dit moment wilde ik eigenlijk wel pijnstilling of een keizersnede. En steeds werd me verteld dat ik nog even moest doorzetten. Een verpleegkundige zei: 'als je kan praten, kan je ook persen'. Ik voelde me in alle hoeken niet gehoord. De verloskundige merkte dit op en zei: "Saonah, kijk me eens aan. Ik hoor jou. Ik luister naar je. Ik weet dat je niet wil maar je baby moet er nu echt uit. Het is voor zijn eigen bestwil. We moeten hier even doorheen en je bent er echt bijna".


Een paar persweeën later en zijn hoofdje was geboren. Ik had dit allemaal helemaal niet door. Zat volledig in een roes. Wat ik wel opmerkte was dat ik daarna moest persen. "Nu?" Zei ik. Ik vond het vreemd, want ik had helemaal geen wee. Ze zei ja, maar twee seconden later werd de noodbel ingedrukt. Binnen no-time vulde de ruimte zich met ziekenhuispersoneel. Alles verliep in een split-second. Er werd heel hard op mijn buik gedrukt. (Als ik eraan terug denk, doet het nog zeer. Achteraf bleek ik dit stuk ook vergeten te zijn.) Mijn benen werden omhoog gedrukt, ik moest op handen en knieën zitten. Alles moest NU en Edu en ik hadden geen idee wat er aan de hand was.

 

Schouderdystocie

Wat bleek? Zijn schouders bleken vast te zitten achter mijn schaambot. Hij zat dus vast en kon er niet uitkomen. Dit noem je ook wel schouderdystocie. Hierbij moeten medewerkers accuut ingrijpen om je baby eruit te laten komen. En toch kregen drie medewerkers hem er stuk voor stuk niet uit. Toevallig liep een andere verloskundige van onze praktijk binnen. Ze zag de paniek in de ruimte, maar was de kalmte zelve. Ook zij deed een poging en vier minuten later werd hij pas echt geboren. Hij had een zogenaamde 'goede start', want hij begon meteen met huilen. Ik zat nog op handen en knieën en mijn kindje werd tussen mijn benen gelegd. Oh, lieffie. Wat ben je mooi. En wat ben je GROOT. Een gezond kereltje van 4275 gram. Te groot voor mijn lichaam. En dat met HG. Toen ik weer ging liggen werd hij op mijn borst gelegd en we werden met drieën even alleen gelaten. De placenta werd al heel snel geboren en bleef nog een uurtje aan hem vast, een 'halve lotus' genoemd. Er werden beschuit met blauwe muisjes gebracht en we belden onze moeders. Door al het getrek en gedraai down-under, heb ik een totaal reptuur opgelopen (bijna volledig uitgescheurd) en moest ik nog gehecht worden. Het was inmiddels tegen 11 uur 's avonds en we besloten om te blijven overnachten. Even bijkomen van alle hectiek en wat er in godsnaam allemaal was gebeurd deze dag. Ik lag inmiddels al uren in een bed vol bloed en vruchtwater en had zin om even te douchen. Het voelde zo raar allemaal. Mijn kersverse baby, door Edu net aangekleed lag in zijn ziekenhuisbedje. Edu at een boterham met hagelslag. Ik werd van alle slangetjes afgekoppeld en liep met mijn zachte, lege buik heel voorzichtig richting de douche. Ik was te moe om te huilen. Dat kon ik pas dagen later. Het voelde heerlijk om even alles van me af te spoelen en weer in een schoon bedje te gaan liggen. Hierna werden we naar een andere kamer gereden en de volgende ochtend mochten we naar huis. Daar begon pas echt de start van ons nieuwe leven, als gezin van drie. Met een portie geweld en een trauma verder, maar in volle gezondheid en bordenvol liefde. 

 

De kraamweek was overweldigend. We bleken tijdens het strippen corona opgelopen te hebben en geloof me, hoesten met hechtingen is echt next level pijn. Er is me duizend keer gevraagd hoe het met me ging, maar het was allemaal zoveel dat ik nu pas, twee maanden later daar echt antwoord op kan geven. De bevalling flitst nog dagelijks door mijn hoofd maar inmiddels zijn alle hormonen gebalanceerd, kennen we elkaar met zijn drieën steeds beter en is er steeds meer ritme. Ik voel me niet meer alleen maar kwetsbaar, maar kan ook zien wat voor prestatie ik geleverd heb en daar ben ik me toch een partij trots op. Het is echt ongekend wat een vrouwenlichaam allemaal aankan. 

 

Ik hoop dat ik je niet afschrik met mijn ervaring, want elke bevalling is anders! Ik kan me nu al niet eens meer herinneren hoe het allemaal voelde en in the end, was het het allemaal meer dan waard <3 

 

Welkom op aarde lieve Noan Leafs Dumee

 

Een uur oud

Vanaf nu een gezin <3