Ondervoed & Uitgedroogd (Ik heb HG)

Saonah

Jan 1, 2018

De roze wolk waar iedereen het over had, de zwangersglow en de blije hormonen die door je lijf heen gieren, het was bij mij nergens te bekennen. Ik keldere per week harder naar beneden in een groot zwart gat. 

oh

25/7 

In mijn vorige update schreef ik dat ik geen symptomen had. Nou, dat is even 180 graden omgeslagen. Ik wist niet wat ziek zijn betekende tot ik zwanger werd. Ik heb rugpijn van het liggen en buik spierpijn van het overgeven. Vorig weekend waren we in Rotterdam, om het aan de ouders van Edu te vertellen. We dachten even lekker te kunnen eten maar ik heb de hotelkamer bijna niet verlaten. Ik kotste de hele boel bij elkaar. Drie dagen lang, non-stop. De maandag toen we hier weer terug waren, had ik zo weinig kracht dat we de verloskundige hadden gebeld. Die heeft me getest op uitdroging maar dat bleek gelukkig niet zo te zijn. Ik heb wel per direct medicatie gekregen tegen het overgeven. En daar, word ik zo moe van. Zo suf. Ik ben morgen 8 weken zwanger volgens mijn eigen berekening maar ik heb bijna niks gekund de afgelopen weken. Ik ben ook zeker een paar kilo afgevallen, schrokken er zelfs van in de spiegel. Eten is moeilijk. Zo moeilijk. Waar ik het ene moment zoveel zin in heb, heb ik er 10 minuten later een afkeer voor. Zo kochten we 3 pakken yoghurt want dat was het helemaal, de volgende ochtend moest ik er van kokhalzen. Zit je dan met je koelkast. Ik ruik alles en alles is intens. Ik eet dingen die ik normaal nooooit eet, koud, aardappelsalade, heel veel home made patat, zoute haring snoepjes en heel veel fruit. Voel me soms schuldig dat ik zo slecht eet maar tegelijkertijd weet ik dat dit nodig  is om me niet zo ziek te voelen. Ik haal alles wel weer in zodra de misselijkheid voorbij is. 

Update:

Na de laatste update ging het steeds meer bergafwaarts. Ik heb denk ik nog 3 weken aangemodderd met nieuwe medicijnen en dagelijks wel 8 tot 10 keer overgeven. Waar ik rond 8 weken zwangerschap nog best veel kon eten (lees ik nu haha), sloeg ik hier complete maaltijden over. Ik was zo extreem misselijk dat ik niks door mijn keel kreeg. Van zelfs slokjes water ging ik al over mijn nek.

 

Maar niet alleen van water. Van zo' n beetje alles:

 

Elk voedsel behalve snoepjes en de craving van dat moment (altijd ongezond en niet meer dan een paar happen)

Elk soort drinken behalve ijsthee met prik en sportdrank met heel veel suiker

Bijna iedere geur (behalve shampoo of douchegel)

Harde geluiden

Fel licht

Gedachten over eten (als ik een boodschappen lijst moest maken ging ik daarna over mijn nek)

Als Edu te dicht in de buurt kwam soms, of me gewoon aaide 

Electrische schermen (tv, laptop, telefoon)

Een stukje lopen (verder dan 5 meter)


Het was het moment dat we in ons nieuwe huis waren en ik toch maar de huisarts had gebeld. Mijn moeder kwam binnen en zag me zitten vanuit de deurpost. Ze schrok van mij en ik schrok van haar reactie. Ik was op dat moment al 10 kilo afgevallen. Van 68 naar 58. Ik was vel over been. Het huisarts bezoekje was een ramp. Mijn kotsbak ging overal mee naar toe. Ik werd in de wachtkamer ontzettend misselijk van de mensen die net shag hadden gerookt en besloot op de gang te wachten. Daar haalde de dokter me op en hij had niet veel woorden nodig. Na een belletje met gynaecologie mocht ik mijn pyjama pakken en vertrekken naar het ziekenhuis.

 

 

Written by:

Saonah

Owner

Jan 1, 2018

Share:

Ik ben dood en doodziek

erg

Het was mijn eerste opname ooit. 


In een kort tempo moest ik urine inleveren, kreeg in een inwendige en uitwendige echo, werd er een infuus geprikt na 4 keer misprikken en bleek ik zeer uitgedroogd te zijn. Er stonden om de haverklap allemaal nieuwe mensen om me heen en ik had geen idee wat me te wachten stond. Ik kreeg een infuus met vocht, zout en suikers. In totaal wel 7 liter. 


Hierna werd ik weer naar huis gestuurd. 

Niet veel later volgde de een na de andere opname. Nu ik dit schrijf heb ik wel 6 vocht opnames gehad. Na iedere thuiskomst bleef ik spugen en misselijk. Door het constante tekort aan eten en vocht, was ik inmiddels nog maar 56 kilo. Ik was al 12 kilo verloren, kon amper op mijn benen staan (Edu moest me soms naar de bank tillen) en voelde me met de dag depressiever worden. Dit kwam grotendeels door de medicatie die ik kreeg en dat ik hele dagen alleen maar in bed kon liggen met de gordijnen dicht.


Rond mijn derde opname werd er gesproken over drinkvoeding. Dit was een moeilijke beslissing voor mij want dit is helaas niet vegan verkrijgbaar maar het was of dit, of sondevoeding. En dat leek me helemaal verschrikkelijk want ik haat het om iets met mijn neus te hebben. Ik heb de drinkvoeding aangenomen. 48 flesjes werden thuisbezorgd. De smaak hiervan viel me in het begin mee maar ik kreeg een enorm vies gevoel ervan in mijn keel en doordat ik zo misselijk bleef, kreeg ik het niet meer binnen. Ik moest 6 flesjes per dag om genoeg kcal binnen te krijgen maar 1 lukte met moeite. 


Toen ik me weer helemaal uitgeput en levensloos voelde, wist ik dat er echt iets moest gebeuren. Ik kon niet langer doorgaan want ik takelde per seconde af. De verloskundige zegt de hele tijd ' de baby pakt wel wat ie nodig heeft' . Maar hoe zit het dan met mij? Ik was zo ver heen dat ik nog 0 baby spullen had aangeschaft en niet eens meer blij werd van echo's. Ik had voor mezelf besloten dat ik sondevoeding wilde. Hoe erg me dit ook leek. Ik wilde de strijd niet meer met voeding. Bij iedere maaltijd moest ik nadenken over eten en alleen al die gedachten zorgden ervoor dat ik kon overgeven. Ik wilde rust. Ik wilde weer energie om ook Edu weer te kunnen ondersteunen want ondertussen hield hij al maanden in zijn eentje (met behulp van fantastische Koen) ons bedrijf staande. Onze financieen liepen sterk achteruit en dat terwijl we net verhuist waren. 


Het opstarten van de sondevoeding ging ontzettend moeizaam. Ik moest eerst naar de verloskundige om ‘aan te tonen hoe ernstig het was’ . Dit omdat de dietist me nog niet in het echt had gezien. Ik vond dit ontzettend zwaar omdat er al zo weinig begrip en bekendheid is rondom HG dat ik niet ook nog eens deze strijd aan wilde gaan. Gelukkig bleek ik, eenmaal daar aangekomen, weer uitgedroogd te zijn en moest ik sowieso naar het ziekenhuis. Vanuit hier is eindelijk de sonde geregeld. 

 

Of dit echt zo erg was als ik dacht, lees je in de volgende update.