De ergste 12 uur van mijn leven

Xd

Het was dag 4 in het ziekenhuis. Ik voelde een euforisch en licht zorgelijk gevoel. Vandaag mocht ik naar huis. Ik was nog herstellende van mijn trauma van afgelopen maandag. Toen mijn neus maag sonde werd geplaatst. Ik kan je niet uitleggen wat dat doet met je maar ik ben het ondergaan, in volkomen rust, zonder vragen, zonder paniek, zonder tegen te werken. Al kokhalzend en mijn tranen die over mijn wangen stroomden, zakte de sonde slokje voor slokje mijn maag in.


Het is gek hoe snel het went. Op keelpijn na en wat lichte buikkrampen, had ik zin om naar huis te gaan. Eindelijk na bijna een week weer met Edu knuffelen en samen op de bank Expeditie Robinson kijken. Ik keek er zo naar uit. Ik keek ook uit naar alle nieuwe vegan producten bij de Jumbo en ik cravede rozijnenbollen van de Ekoplaza. 


Toen ik door de Eko liep, voelde ik al dat ik niet helemaal lekker was. Ik kreeg rillingen en mijn buik leek steeds harder te worden. Ik zakte af en toe door mijn knieen om rust te pakken en besloot verder in de auto te wachten. 


Eenmaal thuisgekomen bleef de pijn  aanhouden. Thuiszorg zou langskomen om mijn sonde thuis aan te sluiten. Ik had inmiddels zoveel pijn dat ik er weinig van heb meegekregen. Ze gaven aan in de avond nog een keer te komen om te kijken hoe het met me ging. 

 

Het ging niet

xx

En het ging niet. De pijn werd erger en erger. Op een gegeven moment zo erg dat ik het uitschreeuwde van de pijn. Ik zei tegen Edu dat het echt niet meer ging en dat dit niet normaal was. Hij belde de thuiszorg en ze kwamen eraan. Ze zagen en hoorden direct dat het niet goed ging en besloten de ambulance te bellen. Ik kon onmogelijk rechtop in de auto zitten om naar een dokterswacht te rijden. 


Ik was inmiddels door de pijn compleet van de wereld en alles leek een waas. De ambulancedienst arriveerde vrij snel. Een man en een vrouw. De vrouw voelde aan mijn buik maar zelfs de lichtste aanraking was ondraaglijk voor me. Ze zei dat mijn baarmoeder knoeperhard was. En toen ze constateerden dat mijn pijnscheuten om de twee minuten kwamen, vertelde ze me iets, wat het meest traumatische is, wat ik ooit heb meegemaakt. 


‘Hebben jullie al de verloskundige gebeld? - Nee..Je baarmoeder is keihard, je hebt pijnscheuten om de twee minuten, het straalt door naar je rug, je voelt persdrang, alles wijst erop dat je aan het bevallen bent. Je krijgt een vroeg geboorte’ 


Wat ze daarna zei heb ik allemaal niet meer gehoord. Mijn hele wereld stond op zijn kop. Met Edu aan mijn voeten, de ambulance zuster in mijn hand, thuiszorg en de ambulancebroeder in de woonkamer, kon ik alleen maar huilen en schreeuwen. 


Ik huilde of het niet gewoon mijn darmen konden zijn, ik huilde dat ik zo graag een baby wilde, omdat het zo lang niet lukte, ik huilde dat ik dit allemaal niet wilde. 


Ik keek geschrokken naar Edu en met tranen in zijn ogen staarde hij leeg en in shock naar me terug. 


We waren beide compleet in shock op dat moment. Mijn hele lichaam trilde oncontroleerbaar terwijl we wachten op de verloskundige. 

Ondertussen moest ik als een echte bevalling mijn pijnscheuten weg puffen. Ik kon niet geloven dat dit echt aan het gebeuren was. Onze liefdesbaby, ons huis met de slaapkamers, hoe kon het in een klap voorbij zijn. Het puffen hielp voor de lichamelijke pijn maar emotioneel was ik kapot. 


Edu kwam inmiddels bij me zitten. De vrouw zei dat ik hem heel hard nodig had nu. De verloskundige was inmiddels gearriveerd. Ze zei dat ze inwendig ging voelen om te bepalen of ik echt aan het bevallen was. Ik lag daar maar hulpeloos, in mijn blote punani, met 4 vreemde mensen om me heen. Het kon me werkelijk niks schelen. Ze begon met luisteren of er nog een hartje was. Die hoorden we luid en duidelijk. Ik vond dat zo een verdrietig moment. Het besef dat je kindje nog leeft, maar dat het nooit en te nimmer levend geboren zal worden en dat het nu gaat sterven in de uren die volgen. De ambulance vrouw had me ook al verteld dat ze tot 24 weken niks voor je kunnen betekenen. 


De verloskundige ging verder met haar onderzoek. Ze voelde dat de baarmoeder nog helemaal gesloten was en ook nog niet was gedaald. Dat was voor haar reden om uit te sluiten dat het om een bevalling ging. 


We waren allemaal zo opgelucht op dat moment. Ook de pijn zakte direct af. Er werd nu toch gedacht aan mijn darmen en er werd medicatie voorgeschreven. Die kon Edu bij de spoedapotheek ophalen. Alle vreemden gingen langzaam hun spullen inpakken en maakten zich klaar om te vertrekken. Edu ging naar Dokkum rijden en ik bleef nog trillend even alleen achter. Ik besloot om even te douchen. Ik ging in mijn badkuip zitten en liet de warme stralen over me heen glijden in de hoop iets van de zorgen die ze toch achterlieten, van me af te kunnen spoelen. Ik bleef trillen als een rietje en kreeg het maar niet warm. Toch heb ik me daarna aangekleed, en ben ik de nacht ingegaan. Het was een avond, die ik nooit zal vergeten. 

 

De woorden ' je krijgt een vroeggeboorte' zijn als een soort echo in mijn geloof systeem gekropen. Ik ben hiermee totaal het vertrouwen in mijn lichaam kwijt geraakt en is er een diepe diepe angst gecreeerd. Dit heeft echt tijd nodig om te verwerken en om het vertrouwen in mijzelf en mijn kindje terug te krijgen. Ik doe om die reden ontzettend rustig aan. Toch hebben we door deze hele situatie enorm grote financiele zorgen. Doordat ik maanden niet heb kunnen werken en niet in de ziektewet kan omdat ik ZZP' er ben, is ons eerste kindje 'eenvroegbegin' zo goed als failliet gegaan. Ik zal hierover binnenkort meer delen maar mocht jij ons willen supporten, dan kan dat via onderstaande link. We zullen zo snel mogelijk weer diensten terug leveren aan jullie en we zijn ontzettend dankbaar voor alle steun die we al hebben ontvangen. Onwijs bijzonder. Jullie zijn geweldig. 

 
https://tikkie.me/pay/raf91r9chiot2cd32e8n